Bonje op de tennisbaan (2) 

Twee weken geleden heb ik een blog geschreven over bonje op de tennisbaan. Tijdens een recent toernooi ontstond ook weer de nodige heibel. Deze keer was ik er zelf bij betrokken. Ik was zelfs de hoofdpersoon en aanstichter in het toneelspel. Hoe dat kon? Lees verder en huiver.

De feiten: tijdens een westrijd stuitte de bal 2 maal aan de overkant vóór die werd teruggeslagen. Ik riep meteen: ‘dubbel’, maar de tegenstander speelde door. Ikzelf niet, dus verloren we de ralley. Ik meldde dat ik meteen had gecalled, maar dat hadden de tegenstanders niet gehoord, zeiden ze en de betreffende speler twijfelde zelf of hij de bal wel of niet op tijd had geraakt. Na wat heen en weer gepraat wilden de tegenstanders een let spelen.
‘Ik wil geen let,’ reageerde ik, ‘Ik wil het punt. Het was heel duidelijk een fout.’
Daar wilden de anderen niet op ingaan.

Ik bedacht toen dat ik wel eens wilde zien hoe ver ze zouden gaan met hun weigering, dus reageerde ik: ‘Als ik het punt niet krijg, stop ik ermee.’
En om te laten zien dat ik het meende, pakte ik mijn tas. Onze opponenten gaven echter nog steeds niet toe. Mijn partner probeerde mij te weerhouden, maar ik hield vol en liep heel langzaam naar de uitgang in de hoop en verwachting dat ze zouden terugkrabbelen.
Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om te stoppen, maar ja, ik ben soms als een Friese stijfkop, en wilde niet als eerste toegeven, want dat zou een nederlaag betekenen. Maar ik kwam daardoor steeds meer in de problemen, want de anderen gaven ook niet toe.
Het leek een drama te worden. Niemand wilde zijn kop buigen, om geen gezichtsverlies te lijden.
Maar tot ieders geluk kwam ineens iemand de baan op, die de onrust had gehoord en de boel kwam sussen. Uiteindelijk had ik een mooie reden om de bemiddelaar de eer te gunnen van vredesstichter. Ik kon terug komen op mijn schreden en we hervatten de partij met … een let.

De les van dit verhaal? Zet niet bij onenigheid je hakken in het zand. Hoe verder je een kwestie op de spits drijft, hoe moeilijker het wordt om er op terug te komen.
Geef dus eerder toe.
Terwijl ik het niet wilde, kwam ik door een stukje eigenwijzigheid en toneelspel toch in de problemen. 

26-08-2018
 
(door Dwayne)             

Vader zit met twee zoons en dochter aan tafel. Zegt de ene zoon: "Pa, ik ben homofiel."
Waarop zijn andere zoon zegt: "Ik ook!"
"Verdorie, houdt er dan niemand meer van vrouwen?"
"Ja, ik wel," zegt zijn dochter.