Linke loopband (deel 1)    

De electrische loopband is een prachtig apparaat als het buiten regent of stormt en je toch je hardloopminuen wilt maken. Alleen moet je daar geen rare capriolen op uitproberen, want dat kan linke soep zijn.

Bijvoorbeeld om te proberen er achterstevoren op te springen. Gegarandeerd dat je op je snufferd valt met kans op een gat in je hoofd of een hersenschudding.
Of met een skippybal een geintje er op uithalen. Daarmee sla je met je lichaam over je kop met kans op een flinke nekblessure of erger. Ook zijn er malloten die op een snel draaiende band springen. Ook dat valt meestal tegen en duvel je met je tronie geheid voorover.
Je kunt het uitproberen, maar ik adviseer je om het niet te doen.


Dergelijke toestanden komen vaker voor. Zo ook met mijn ex-collega Stef. Na zo'n twee jaar ontmoette ik hem weer eens. Hij zat op een terrasje een biertje te drinken. Ik ging naast hem zitten en staarde hem  verwonderd aan.
“Stef, kerel, wat ben jij vadsig geworden,.” Door de grote  verbazing ontsnapten de woorden zomaar uit mijn mond.
“Weet ik," reageerde hij gelaten. "Sinds het overlijden van mijn vrouw, begin vorig jaar, ben ik 30 kilo aangekomen.”
“Sorry, wist ik niet, Stef.”
“Geeft niet. Maar ik heb tegenwoordig nergens meer zin in. Ik doe niets meer, eet eigenlijk te veel en heb ook nog constant rugpijn.
“Die rugpijn komt natuurlijk omdat je veel te zwaar bent, man. Je kunt er best wel wat doen. Moet je die buik eens zien. Lijkt wel een luchtballon. Je moet weer gaan sporten. Ga wat hardlopen. Is goed voor de lijn, voor je conditie, je bloedsomloop, je hart en nog een aantal van dat soort toestanden,” was mijn vaderlijk advies.
“Heb ik totaal geen zin in. Veel te vermoeiend.”
“Kom op. Doe niet zo zielig. Weet je wat, ga morgen met mij mee fitnessen."
Hij had er geen zin. Maar twee weken en diverse telefoontjs verder had ik hem toch over de streep getrokken.
Voor we begonnen, adviseerde ik hem om rustig te beginnen op een hometrainer voor de warming-up. Na een kleine tien minuten ging hij zwetend op een stoel wat uitpuffen.
Ik zelf was op dat moment op een ander apparaat bezig en kon hem wel goed zien.
Daardoor ontdekte ik dat hij voortdurend naar de loopbanden keek. En ineens begreep ik waarom. Op één van de apparaten huppelde als een hinde een uitdagend  mooie, slanke dame in een strakke sportlegging en dito shirtje.

Kennelijk werd Stef door de nimf volledig gehypnotiseerd, want ineens sprong hij op als een jonge hond, liep naar een andere loopband pal naast de schoonheid en begon ook te lopen. Niet zozeer als een hinde; meer als een lompe ijsbeer.
Geleidelijk aan voerde hij het tempo op. Waarschijnlijk om indruk op haar te maken.

Totdat …

15-01-2018

(Wordt vervolgd)