Johan Cruijff is terug

Ik kan er niet omheen en ik wil er ook niet omheen.
Johan Cruijff is terug op aarde. Er loopt een nieuwe Cruijff op de voetbalvelden rond.
Deze nieuwe Cruijff is de beste ter wereld. Weliswaar met fraaie vrouwelijke vormen, maar toch, als je de nieuwe Cruijff ziet voetballen, wordt je als liefhebber vanzelf blij. Ze heeft hetzelfde spelinzicht, passeert even gemakkelijk, schiet net zo loepzuiver als onze beste Nederlandse voetballer ooit. En extra voordeel is dat zij er vele malen appatijtelijker uitziet. Alleen moet ze zo snel mogelijk het rugnummer 11 veranderen in 14.
 
Ik heb het natuurlijk over Lieke Martens, de matchwinnaar van het Nederlands elftal in de laatste minuut tegen Slowakije. Het is een vrouw om van te houden. Ik zou haar willen zoenen en knuffelen. Tja, zo ben ik nou eenmaal. Maar helaas, dat mag natuurlijk niet. Trouwens, ze zal het nooit toelaten. Als ik ooit bij haar in de buurt kom, zal zij mij met een schijnbeweging naar links en daarna een draai naar rechts in de luren leggen.
Eigenlijk zou ik alle speelsters van het Nederlands vrouwenelftal willen knuffelen. Stuk voor stuk zijn het leuke, frisse meiden, waar ik tijdens de wedstrijden enorm van kan genieten. Mooi samenspel, veel energie, geen gezeur, of protesten tegen de scheids, weinig overtredingen, goede techiek en zonder aanstellerij bij tackels.
 
Maar Lieke is met afstand de grote ster van het team.
Toen het de andere dames niet lukte om, ondanks het grote overwicht tegen Slowakije, gevaarlijk te worden, laat staan een doelpunt te maken, dacht Lieke: “Kom, laat ik dan zelf maar eens op doel schieten.” En dat deed ze in de death seconds. Gevolg: Nederland wint met 1-0 en blijft 1e in de poul voor kwalificatie van de WK  in 2019.
Ik houd van voetbal. Ik kijk veel wedstrijden. Vreemd toch dat ik me zo vaak erger bij het mannenvoetbal, zoals regelmatig bij het Nedrlands elftal, of bij sommige WK-wedstrijden in Rusland (Marokko-Iran, bijvoorbeeld) en dat ik bij dames meestal zit te genieten van het positivisme in hun spel.
 
Daarom eis ik vanaf nu meer damesvoetbal op tv. Laten we een actiegroep beginnen. Dan komen we misschien ook bij Jinek, of een ander praatprogramma aan tafel, net zoals die treurige, negatieve actiegroepen tegen Zwarte Piet, Slavernijverleden, 4 mei-herdenking, Pegida en dergelijke. Daar kunnen we dan een stevig geluid laten horen. Nu eens niet tegen iets, maar juist vóór een belangrijke aangelegenheid. Namelijk: damesvoetbal op tv.