Mijn gazonnnetje

Als je mijn tuin zou zien, beste lezer, zul je misschien verwonderd zeggen: ‘Goh, wat een mooi gazonnetje heb je.
Eerlijk gezegd heb ik geen gazonnetje. Het is gewoon nep.
Zo’n twintig jaar geleden had ik wel een fraai gazon. Maar op een gegeven moment kreeg ik bezoek van een lief beestje, een mol. Af en toe kwam er een hoopje aarde en was ik regelmatig bezig om het hoopje weer weg te werken. Maar toen wij indertijd na drie weken vakantie weer terug in ons domein kwamen, schrokken we ons wezenloos. Er was niet één hoopje aarde, maar mijn gazon was vernield door dat kolerenbeest.

Dit was de drempel. Ik was het zat om steeds weer de strijd aan te gaan met Momfert de mol door elke keer de hoopjes weg te werken.
Bovendien had ik ook de balen om elke voorjaar het gras te cultiveren met gaten prikken, korrels strooien en ’s zomers één of tweemaal per week te moeten maaien. En dan in juli en augustus naar een verdorde gele toestand te kijken.
 
Ondanks problemen met mijn anders zo lief vrouwtje, heb ik deze keer eens mijn zin doorgedreven en kunstgras laten aanleggen. Je mag het, denk ik, geen echt gazon noemen, maar ik geniet na twintig jaar nog steeds van mijn prachtig groene bodembedekking.
Nog altijd zie ik mijn doordrammen als een bijzondere goede beslissing en dat vindt mijn vrouw inmiddels ook.