Fruitmand met polonaise

Jarenlang had ik last van artrose in mijn rechterknie. Het werd steeds pijnlijker en ik kreeg steeds meer moeite met lopen, vooral met tennissen kon ik haast geen bal meer fatsoenlijk halen.
Toen ik tijdens een derde helft aan enkele tennismaten vertelde dat ik van plan was om me aan mijn knie te laten helpen, riep Tommie, de geinponum van het stel: ‘Heel goed, Jules, het werd tijd, want het was niet zo best meer met dat gekke gehuppel van je.‘
Een ander viel bij: ‘Eindelijk word je verstandig. We hebben al met elkaar afgesproken dat we je een bijzondere verrassing zullen bezorgen op het moment dat je voor die knie in het ziekenhuis ligt.’ En er brak een uitbunig gelach los.
Omdat ik het stelletje ongeregeld voor geen meter vertrouwde, besloot ik, als het zover zou zijn, nooit de datum van de opname te vertellen. Want je weet bij hun nooit wat ze gaan uithalen.
Kort voor dat Corona uitbrak, werd ik opgenomen.
Omdat de operatie op vrijdag plaatsvond, moest ik tot maandag in het ziekenhuis blijven logeren.

Op zondagochtend lag ik wat te dommelen in mijn bed, toen ineens drie tennismaten in
polonaise de zaal kwamen oplopen.

Ze gooiden een fruitmand op mijn bed onder het zingen van "Geef mij maar Amsterdam".
Ik schaamde me voor de andere zaalbewoners en vroeg me af, hoe ze wisten dat ik nu in het ziekenhuis lag.Helaas had ik geen kans om daar achter te komen, want ineens begonnen ze mijn bed door de gangen te duwen en al zingend werd ik buiten in de open lucht gezet. Vervolgens liepen ze in polonaisedraf weg en lieten mij hulpeloos alleen.

Ineens hoorde ik iemand roepen: ‘Meneer, hallo meneer, hier is uw lunch.’
Ik keek naar links en zag een verpleegster naast mij staan.
‘Waar ben ik?’ vroeg ik half verdoofd.
‘In het ziekenhuis natuurlijk,’ lachte ze.
‘Hebben jullie me dan weer teruggebracht? Ik heb niks gemerkt.’
‘Wat bedoelt u? U hebt gewoon lekker geslapen.’
‘Oh jee, dan heb ik een nachtmerrie gehad. Hebben die zogenaamde vrienden me toch op de kast gejaagd.'

De verpleegster liep met een verbaasd gezicht de zaal af en ik zakte met een gelukzalig gevoel terug in mijn kussen.

1-11-2026